Η Θεσσαλονίκη αναπνέει μέσα από τα πανεπιστήμια , τις παρέες, τα όνειρα που γεννιούνται και δοκιμάζονται στα στενά της. Το “Unmute Now” δεν είναι μία ακόμα εκδήλωση, έρχεται ως ανάγκη και ταυτόχρονα ως απάντηση σε μια εκκωφαντική σιωπή που βαραίνει στους ώμους μας εδώ και καιρό.
Νέοι άνθρωποι συναντιούνται για να μιλήσουν στη δική τους γλώσσα, χωρίς φίλτρα, χωρίς διαμεσολαβητές. Η φωνή τους διεκδικεί χώρο κι η φωνή τους ήρθε η ώρα να ακουστεί.
Η καθημερινότητα είναι αμείλικτη και δε χωρούν ωραιοποιήσεις. Φοιτητές που μοιράζουν τον χρόνο τους ανάμεσα σε αμφιθέατρα και δουλειές. Delivery, καφέ, part-time βάρδιες. Κούραση, άγχος, πίεση. Κάθε μέρα μια δοκιμασία αντοχής. Η δημόσια υγεία δοκιμάζεται, η εκπαίδευση μοιάζει αποκομμένη και δίχως συνέχεια στην αγορά εργασίας.
Οι ευκαιρίες περιορίζονται κι οι ανισότητες μεγαλώνουν.
Σε αυτό το περιβάλλον, η σιωπή μοιάζει εύκολη επιλογή κι η παραίτηση μονόδρομος. Το “Unmute Now” έρχεται να ακυρώσει αυτή τη νομοτελειακή διαδρομή και να χαράξει έναν εναλλακτικό, δύσκολο δρόμο.
Το brain drain συνεχίζει να αφαιρεί ένα καθοριστικό κεφάλαιο για την Ελλάδα. Νέοι με γνώσεις και δεξιότητες επιλέγουν άλλες χώρες. Πώς να μείνουν ότι δεν μπορούν να κάνουν έρευνα σχεδόν σε κανέναν τομέα; Η επιστροφή, αν κι εφόσον έρθει είναι επίσης μία επώδυνη διαδικασία. Απαιτούνται συνθήκες που θα κάνουν την παραμονή επιλογή με προοπτική κι ένα πλαίσιο που θα επιτρέπει στους νέους να χτίσουν τη ζωή τους χωρίς να σκέφτονται διαρκώς την “εθελούσια έξοδο”. Η συζήτηση στόχος είναι να μετατοπίσει την κουβέντα από την επιβίωση στη ζωή με αξιοπρέπεια.
Η τεχνητή νοημοσύνη ανοίγει δρόμους και ταυτόχρονα δημιουργεί ερωτήματα. Ποιος ελέγχει τα εργαλεία; Ποιος θέτει τα όρια; Η γενιά αυτή βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αλλαγής. Οφείλει να γνωρίζει, να κατευθύνει, να ελέγχει. Προσαρμόζεται και ταυτόχρονα αμφισβητεί. Το περιβάλλον αλλάζει με ρυθμούς που δεν επιτρέπουν περιθώρια αδράνειας.
Η κλιματική κρίση παύει να αποτελεί αφηρημένη έννοια και γίνεται καθημερινή εμπειρία.
Ο πολιτισμός λειτουργεί ως ένας χώρος εκτόνωσης και ενεργοποίησης των αισθήσεων και των συναισθημάτων. Στις τέχνες οι νέοι βρίσκουν τρόπο να εκφραστούν, να μιλήσουν για όσα τους βαραίνουν, να φανταστούν έναν διαφορετικό κόσμο. Είναι ζήτημα παιδείας και κουλτούρας. Η αναπηρία απαιτεί μια κοινωνία που κατανοεί και εντάσσει. Ισότιμη
συμμετοχή, πρόσβαση, ευκαιρίες. Ο αθλητισμός διδάσκει συνεργασία και πειθαρχία. Η βία, αντίθετα, διαπερνά την κοινωνία και πληγώνει τους νέους. Η διαπολιτισμικότητα διαμορφώνει μια νέα πραγματικότητα που οι νέοι μπορούν να τη μετατρέψουν σε δύναμη.
Το “Unmute Now” αποτελεί ένα κάλεσμα συμμετοχής. Μια αφετηρία με στόχο την καλλιέργεια αίσθησης κοινότητας κι ομάδας. Η κοινωνία οφείλει να αλλάξει ύφος κι η πολιτική χρειάζεται να επιστρέψει στην ουσία, ως ένα πεδίο ώσμωσης ιδεών. Η ενέργεια που γεννιέται σε έναν τέτοιο χώρο οφείλει να αποκτήσει συνέχεια κι οι ιδέες να
μετουσιωθούν σε πράξεις.
Σε αυτό το πλαίσιο ο προοδευτικός χώρος καλείται να αναμετρηθεί με τον εαυτό του και την ευθύνη. Διακρίνεται ένα κενό λόγου, κατεύθυνσης, πειστικής πρότασης. Η κοινωνία αναζητά πυξίδα. Οι νέοι αναζητούν εκπροσώπηση που να αγγίζει την πραγματικότητα τους. Οι έννοιες της αλλαγής και της ανατροπής δεν αρκούν, χρειάζεται περιεχόμενο, σχέδιο, πρόσωπα που να εμπνέουν εμπιστοσύνη.
Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα επαναφέρει μια συζήτηση που είχε μείνει ανοιχτή. Μια πολιτική διαδρομή που συνδέθηκε με ελπίδα, αλλά και με δύσκολες επιλογές που όμως κράτησαν τη χώρα όρθια. Η παρουσία του ξαναφέρνει στο προσκήνιο την κυβερνώσα προοδευτική παράταξη με σαφή ταυτότητα. Η σύνδεση της πολιτικής με την κοινωνία απαιτεί ειλικρίνεια, καθαρό λόγο και τη διάθεση να ακουστούν οι φωνές που μέχρι τώρα ήταν στη σίγαση.
Το “Unmute Now” έρχεται να δείξει έναν δρόμο, να αποδείξει ότι ησυμμετοχή μπορεί να ανατρέψει τη συνθήκη σιωπής κι ότι η γενιά αυτή δε συμβιβάζεται με τον ρόλο του θεατή.
Η ιστορία γράφεται από εκείνους που επιλέγουν να συμμετέχουν και να δράσουν, ακόμα κι αν κάποιοι τους θεωρούν “τρελούς”. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς. Μια φλόγα που ανάβει σε μια αίθουσα μπορεί να ταξιδέψει, να ενώσει, να εμπνεύσει. Οι νέοι έχουν τη δύναμη κι απλά πρέπει να πιστέψουν σε αυτήν, να δώσουν όραμα και στους μεγαλύτερους και φέρουν τη δική τους ατζέντα στην πρώτη γραμμή.
*Ο Μίλτος Τόσκας είναι Φαρμακοποιός, MSc Φαρμακευτική Τεχνολογία και Διοίκηση Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας, Κριτικός Κινηματογράφου, δημοσιογράφος και εκπαιδευτικός.