Τριάντα χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη: Το μήνυμα του γιου του, Κώστα και η υπόσχεση της Ντόρας Μπακογιάννη

 

Ο Παύλος Μπακογιάννης, σύμφωνα με το sansimera, δολοφονήθηκε στις 26η Σεπτεμβρίου 1989, την ημέρα που η Βουλή επρόκειτο να αποφασίσει αν θα παρέπεμπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο πλαίσιο της λεγόμενης «Κάθαρσης» ή «Βρώμικου 89» κατ’ άλλους. Στις 7:58 το πρωί, πυροβολήθηκε από μία ομάδα τριών ενόπλων στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Διακομίστηκε βαρύτατα τραυματισμένος στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του στη δίκη της 17Ν, ο Παύλος Μπακογιάννης είχε περάσει το προηγούμενο βράδυ της δολοφονίας του στα γραφεία του Συνασπισμού (νυν ΣΥΡΙΖΑ) κι έτσι το επίμαχο πρωινό είπε στον φρουρό του να μην τον συνοδεύσει ως το γραφείο του στο Κολωνάκι.

 

Το συγκινητικό μήνυμα του Κώστα Μπακογιάννη για τα 30 χρόνια από τη δολοφονία του πατέρα του

«Τριάντα χρόνια τώρα, κάθε μέρα, σκέφτομαι διαρκώς ένα πράγμα. Αν σε κάνω υπερήφανο. Ελπίζω να τα καταφέρνω.», έγραψε στα ψηφιακά μέσα ο Δήμαρχος Αθηναίων, αναρτώντας μαζί μία τρυφερή φωτογραφία των απιδικών του χρόνων μαζί με τον πατέρα του, τότε που τίποτα δεν προμήνυε τη τραγική συνέχεια.

 

Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες στέλνει παράλληλα η Ντόρα Μπακογιάννη στη δική της ανάρτηση στα ψηφιακά μέσα, δίνοντας παράλληλα την υπόσχεση «…θα συνεχίσουμε Παύλο μου».

Το κείμενο του μήνύματος της Ντόρας Μπακογιάννη:

«Πέρασαν 30 χρόνια! Δεν πιστεύω ότι πέρασαν 30 χρόνια από τη στιγμή που χτυπούσαν 3 τηλέφωνα και το κουδούνι της πόρτας μαζί…
Σ΄αυτά τα 30 χρόνια είδα πολλά! Ανθρώπους που σε πίστεψαν, να κλαίνε και να σε θυμούνται.
Συναγωνιστές στη μάχη κατά της δικτατορίας, να καταθέτουν τις δικές τους μαρτυρίες.
Ευρυτάνες συμφιλιωμένους μετά τον εμφύλιο και τα χρόνια του διχασμού.

Είδα να χάνονται μάχες κατά της τρομοκρατίας, αλλά και να κερδίζονται.

Είδα το δολοφόνο σου να βγαίνει από τη φυλακή,
τον είδα να περπατάει στα πεζοδρόμια υπερήφανος, εκεί όπου σας σκότωσε.

Δεν είδα πολλές διαδηλώσεις ενάντια στην τρομοκρατία.

Ακόμα και μετά τη δολοφονία των παιδιών στην Marfin βρεθήκαμε πολύ λίγοι άνθρωποι.

Σ’ αυτά τα 30 χρόνια έκανα ό,τι μπορούσα για να τιμήσω τη μνήμη σου, πάνω απ΄όλα, τις αρχές και τις αξίες σου. Κάποιες φορές με επιτυχία, κάποιες άλλες όχι.

Ένα πράγμα όμως είναι σίγουρο! Τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου μεγάλωσαν να αγαπούν και όχι να μισούν. Αυτό από μόνο του αξίζει πολλά.
Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο, όμως θα συνεχίσουμε Παύλο μου.»

 

 

 

No Comments Yet

Comments are closed