Τι κέντρο θέλουμε για τη Θεσσαλονίκη;

To ερώτημα «τι κέντρο θέλουμε» για την πόλη της Θεσσαλονίκης πολλές φορές έχει απασχολήσει το δημόσιο διάλογο και επανέρχεται στην επικαιρότητα με αφορμή τόσο τις εξελίξεις στα πάρκινγκ του κέντρου όσο και αυτό της πεζοδρόμησης τμήματος της Αγίας Σοφίας.

Προφανώς υπό ιδεατές συνθήκες θα ήταν όμορφο ένα κέντρο με πεζοδρόμους, πλατείες, λιγότερα αυτοκίνητα και δίκυκλα που παρκάρουν όπου βρουν. Είναι αλήθεια πως το συναντάμε σε ευρωπαϊκές πόλεις και μας αρέσει που ως τουρίστες το βλέπουμε και απολαμβάνουμε την περιήγησή μας.

Όμως οι συγκρίσεις πρέπει να γίνονται όταν υπάρχουν τα ίδια δεδομένα. Το κέντρο της Θεσσαλονίκης δεν είναι ένα «μουσείο». Εκτός από τα σημεία ιστορικού, πολιτιστικού και τουριστικού ενδιαφέροντος είναι μια περιοχή ζωντανή: με καταστήματα, κέντρα διασκέδασης και πάνω από όλα κατοικίες. Το κέντρο λειτουργεί, «ζει» όλη την ημέρα και μάλιστα αναπτύσσοντας διάφορες χρήσεις. Είναι και εμπορικό κέντρο, και επαγγελματικό, και αναψυχής αλλά και γειτονιά.

Δεν μπορεί, επομένως, οι προτάσεις που αφορούν το κέντρο της πόλης να μην λαμβάνουν υπόψιν τα παραπάνω κάτι που συνδέεται και με την παρουσία και τη θέση των οχημάτων. Εύκολη η δαιμονοποίησή τους και οι προτάσεις για δακτύλιο ή απαγορεύσεις. Είναι όμως εφικτές; Αν υπήρχαν μέσα μαζικής μεταφοράς αξιόπιστα, αν υπήρχαν περιφερειακά πάρκινγκ σε ικανό αριθμό και με προσιτές τιμές τότε θα μπορούσε να γίνει μια συζήτηση που θα αφορούσε τις πολιτικές μείωσης της χρήσης οχημάτων στο κέντρο. Σήμερα όμως με τον μισό ΟΑΣΘ δεν μπορεί…

Με δεδομένο το χαρακτήρα του κέντρου και τις ελλείψεις υποδομών και συγκοινωνιών οι πολιτικές πρέπει να αφορούν την κατά το δυνατόν ομαλή συνύπαρξη όλων αυτών των δράσεων, χωρίς αποκλεισμούς, και να μεριμνούν για θέματα διευκόλυνσης κυκλοφορίας και στάθμευσης, όσο το δυνατόν στις παρυφές του κέντρου.

No Comments Yet

Comments are closed