ΟΠΕΚΕΠΕ: Σκάνδαλο με την σφραγίδα του επιτελικού κράτους

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη διοικητική αστοχία· εξελίσσεται σε ένα πολυεπίπεδο σκάνδαλο που αγγίζει τον πυρήνα της θεσμικής λειτουργίας της χώρας. Και όσο προχωρά η διερεύνηση από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται ένα πλέγμα εξουσίας, ευθυνών και πολιτικών επιλογών που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν.

Οι αναφορές σε έντεκα πρόσωπα που συνδέονται με τη Νέα Δημοκρατία και φέρονται να βρίσκονται στο μικροσκόπιο των ευρωπαϊκών αρχών δημιουργούν μια εξαιρετικά σοβαρή εικόνα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ενδείξεις ενός μηχανισμού που, εφόσον επιβεβαιωθεί, αλλοίωσε τη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων εις βάρος των πραγματικών δικαιούχων. Οι αγρότες που περίμεναν ενισχύσεις δεν μπορούν να γίνουν θεατές ενός συστήματος που λειτουργεί με όρους πελατειακούς.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις του Άδωνις Γεωργιάδης για την Πόπη Παπανδρέου και την ανανέωση της θητείας της δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τα λεγόμενα κυβερνητικών στελεχών, τότε τίθεται ζήτημα αξιοπιστίας συνολικά. Δεν είναι απλώς μια πολιτική υπερβολή· είναι μια συνειδητή απόπειρα να διαμορφωθεί ένα ψευδές αφήγημα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η Υπόθεση Λαζαρίδη. Ο Λαζαρίδης εμφανίζεται ως το πρόσωπο που ανέλαβε να διεκπεραιώσει τη «βρώμικη δουλειά» στην εξεταστική επιτροπή, αλλοιώνοντας τον ρόλο της και περιορίζοντας την ουσιαστική διερεύνηση. Αντί όμως να υπάρξει πολιτική αποδοκιμασία, βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο: όχι μόνο δεν αποπέμπεται, αλλά επιβραβεύεται με θέση υφυπουργού.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχονται στο φως ερωτήματα και για το ίδιο του το βιογραφικό, και συγκεκριμένα για το πτυχίο του. Όταν ένας άνθρωπος που καλείται να υπηρετήσει σε κυβερνητική θέση βρίσκεται αντιμέτωπος με αμφισβητήσεις για τα τυπικά του προσόντα, τότε το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται βαθιά πολιτικό. Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις: υπάρχουν ή όχι σκιές γύρω από το πτυχίο του; Έχουν ελεγχθεί τα στοιχεία; Υπάρχει πλήρης διαφάνεια;

Η σιωπή ή η υπεκφυγή σε τέτοια ζητήματα ενισχύει την αίσθηση ότι υπάρχει ένα καθεστώς ανοχής σε πρακτικές που, σε οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία, θα είχαν ήδη οδηγήσει σε παραιτήσεις. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα: η κανονικοποίηση της αδιαφάνειας.

Από εδώ και πέρα, η εξέλιξη της υπόθεσης θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη στάση των θεσμών. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα συνεχίσει την έρευνά της, και εφόσον προκύψουν στοιχεία, θα υπάρξουν ποινικές εξελίξεις. Το ερώτημα είναι αν στο εσωτερικό της χώρας θα υπάρξει η πολιτική βούληση για πραγματική κάθαρση ή αν θα δούμε άλλη μια προσπάθεια συγκάλυψης.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο αυτή την εικόνα. Οι πολίτες απαιτούν αλήθεια, διαφάνεια και λογοδοσία. Και η δημοκρατία απαιτεί κάτι απλό αλλά θεμελιώδες: κανείς να μην βρίσκεται πάνω από τον έλεγχο.