Του Γιάννη Μπελενιώτη
Το Δημοτικό Συμβούλιου του Δήμου Θεσσαλονίκης -ευτυχώς- αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία
κατά του δημοψηφίσματος για τη ΔΕΘ. Ένα δημοψήφισμα το οποίο έπασχε απο πολλές πλευρές. Κατ’
αρχάς τη νομική, όπως απεφάνθη και η αρμόδια διεύθυνση του Δήμου Θεσσαλονίκης, αναφορικά με το
ζήτημα πιστοποίησης όσων υπέγραφαν το σχετικό αίτημα. Αλλά και στην πολιτική του διάσταση
στηρίχθηκε σε ένα ερώτημα το διακύβευμα του οποίου πλέον δεν υπάρχει.
Το αρχικό σχέδιο για την ανάπλαση της ΔΕΘ άλλαξε άρδην και τα περισσότερα αιτήματα που
διατύπωναν όσοι διαφωνούσαν με το αρχικό, ικανοποιήθηκαν: προβλέπονται 120 στρέμματα πρασίνου
ως μητροπολιτικό πάρκο, υπόγειο πάρκινγκ και έμειναν μόνο δύο περίπτερα δίχως να προβλέπεται
ξενοδοχείο και εμπορικό κέντρο.
Αλλά και στην πλευρά της ουσίας της πρότασης αυτή εμφανώς έχει πολλές ασάφειες: προτείνουν να
μείνουν κάποια κτίρια με ξεχωριστή αρχιτεκτονική και ιστορική αξία, δίχως να προσδιορίζονται
επακριβώς, λένε για μετεγκατάσταση της ΔΕΘ δίχως να υπάρχει πλέον η Σίνδος όπου προτείνουν αλλά
και χωρίς να προσδιορίζεται το κόστος κατασκευής και διατήρησης.
Κάποιοι εξακολουθούν να θέλουν να παίζουν… καθυστερήσεις με τη Θεσσαλονίκη και πολύ φοβάμαι πως
θα συνεχίσουν να το κάνουν.
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Πολιτική”, 4-4-2026)