Του: Ευθύμη Χατζηθεόκλητου
Αντιδημάρχου Οικονομικού Προγραμματισμού και Δημοτικής Περιουσίας
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, επαναφέροντας ένα ζήτημα που εκκρεμεί εδώ και δεκαετίες. Η σημερινή εικόνα της ΔΕΘ αποτυπώνει με τον πιο σαφή τρόπο το κόστος της αναβολής: μια έκταση 180 στρεμμάτων στη καρδιά της πόλης, επιβαρυμένη από άναρχη δόμηση, πρόχειρες παρεμβάσεις και αισθητική υποβάθμιση. Πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που δεν τιμά ούτε τον θεσμό ούτε τη Θεσσαλονίκη.
Στο παρελθόν προτάθηκαν λύσεις που, αντί να απαντούν στο πρόβλημα, το επιδείνωναν. Σχέδια υπερβολικής δόμησης, με έντονη εμπορική διάσταση, δεν ανταποκρίνονταν στις ανάγκες της πόλης και δικαίως απορρίφθηκαν από την κοινωνία και τη Δημοτική Αρχή.
Σήμερα, ωστόσο, διαμορφώνεται ένα διαφορετικό πλαίσιο. Η πρόταση που βρίσκεται στο τραπέζι συνιστά μια ουσιαστική μετατόπιση προς ένα πιο ισορροπημένο μοντέλο ανάπλασης. Η πρόβλεψη για 120 στρέμματα μητροπολιτικού πάρκου, σε συνδυασμό με σύγχρονες εκθεσιακές και συνεδριακές υποδομές, υπόγειες θέσεις στάθμευσης και διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα, συγκροτεί ένα σχέδιο που επιχειρεί να συνδυάσει την ανάπτυξη με την ποιότητα ζωής.
Η επιλογή διατήρησης της ΔΕΘ στον αστικό ιστό δεν είναι μόνο ζήτημα χωροθέτησης, αλλά στρατηγική απόφαση. Η ΔΕΘ αποτελεί έναν θεσμό με βαθύ ιστορικό, οικονομικό και πολιτικό αποτύπωμα. Από την ίδρυσή της, συνοδεύει τη Θεσσαλονίκη στην πορεία της και λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για την εξωστρέφεια της πόλης και της χώρας. Η απομάκρυνσή της θα ισοδυναμούσε με αποδυνάμωση ενός ζωντανού πυρήνα δραστηριότητας.
Παράλληλα, το τελευταίο διάστημα αναδείχθηκε το ζήτημα της διενέργειας δημοψηφίσματος. Εδώ απαιτείται σαφήνεια. Οι περίπου 8.500 χειρόγραφες υπογραφές δεν επαρκούν, με βάση το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, για την υποχρεωτική προκήρυξη δημοψηφίσματος. Οι 24.500 καταγεγραμμένες διευθύνσεις IP αποτυπώνουν μόνο γεωεντοπισμό των συσκευών σύνδεσης και δεν ταυτοποιούν φυσικά πρόσωπα. Συνεπώς, δεν μπορούν να εξομοιωθούν με έγκυρες υπογραφές.
Το Δημοτικό Συμβούλιο καλείται να αποφασίσει με βάση τον νόμο και τη θεσμική ευθύνη, όχι υπό το βάρος εντυπώσεων. Η συζήτηση, όμως, δεν μπορεί να εξαντλείται σε διαδικαστικά ζητήματα. Το ουσιαστικό διακύβευμα είναι ο προσανατολισμός της πόλης.
Ανάπλαση ή διατήρηση της σημερινής κατάστασης;
Μητροπολιτικό πάρκο ή περαιτέρω υποβάθμιση του περιβάλλοντος;
Ενίσχυση ενός ιστορικού θεσμού ή σταδιακή αποδυνάμωσή του;
Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα.
Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι οι βιώσιμες λύσεις προκύπτουν μέσα από συνεννόηση, τεκμηρίωση και θεσμική συνέπεια. Αντιθέτως, η ανακύκλωση της έντασης οδηγεί σε νέα αδιέξοδα και καθυστερήσεις.
Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια πραγματική ευκαιρία: να αποκτήσει έναν πνεύμονα πρασίνου, σύγχρονες υποδομές και ένα έργο που θα αναβαθμίσει συνολικά την εικόνα και τη λειτουργία της πόλης. Η επιτυχία του εγχειρήματος θα εξαρτηθεί από τη συνέπεια, τη συνεργασία και την προσήλωση στην υλοποίηση.
Το ζητούμενο τελικά, δεν είναι άλλη μια συζήτηση, αλλά η μετάβαση από τα λόγια στα έργα:
Ένα σύγχρονο Εκθεσιακό-Συνεδριακό κέντρο μέσα σε ένα Μητροπολιτικό Πάρκο.