Του: Σταύρου Αλχατζίδη
Περίπου δεκαπέντε ημέρες πριν ο δημοσιογράφος Θανάσης Καρτερός, που βρίσκεται κοντά στον Αλέξη Τσίπρα, με άρθρο του μιλούσε για το αναπόφευκτο πολιτικό τέλος του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. και την Νέας Αριστεράς. Λίγες ημέρες αργότερα ο Γιώργος Βασιλειάδης, εκ των βασικών συνεργατών του πρώην πρωθυπουργού, ουσιαστικά ζήτησε την διάλυση των δύο κομμάτων προκειμένου να υπάρξει ανασύνθεση του χώρου. Και οι δύο κινήσεις, όπως και άλλες που γίνονται στο παρασκήνιο, ουσιαστικά στοιχειοθετούν το σχέδιο του Αλέξη Τσίπρα για την επόμενη ημέρα.
Μπορεί ο κ. Τσίπρας μετά τις δηλώσεις Βασιλειάδη να επιχείρησε να υποβαθμίσει το θέμα, μέσω διαρροών που έλεγαν πως τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει, ωστόσο πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως οι απόψεις αυτές δεν έρχονται να προστεθούν τυχαία στη δημόσια συζήτηση. Και υπενθυμίζουν τα όσα κατά καιρούς έχει πει ο πρώην πρωθυπουργός στις δημόσιες τοποθετήσεις του.
Εξάλλου και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στην τελευταία του παρουσία στη Θεσσαλονίκη είχε περιγράψει κάτι ανάλογο. Μιλώντας στην πρώτη συγκέντρωση των υποστηρικτών του, είχε κάνει λόγο για προσθέσεις και πολλαπλασιασμούς. Και τότε είχε πει πως δεν γίνεται να προσθέσεις στην φθορά την φθορά γιατί το τελικό αποτέλεσμα θα είναι να πάρεις μία μεγαλύτερη φθορά. Αναφορά που είχε γίνει για την κεντροαριστερά και φυσικά δεν αφορούσε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. και τη Νέα Αριστερά, αλλά και το ΠΑΣΟΚ. “Πλέον από τις φωτογραφικές αναφορές περάσαμε στην πλήρη εφαρμογή του σχεδίου”, λέγεται στα όσα ψιθυρίζονται στο παρασκήνιο.
Μία στρατηγική επιλογή, η οποία έχει σαφή στόχευση: Να εμφανιστεί στις επόμενες εθνικές εκλογές πως το δίλημμα θα είναι Μητσοτάκης ή Τσίπρας.
Προβληματικές σχέσεις
Η συζήτηση, αρχικά για τον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. και εσχάτως για την Νέα Αριστερά δεν είναι καινούργια. Εδώ και αρκετούς μήνες και μετά την παραίτηση του πρώην πρωθυπουργού από την βουλευτική του έδρα και την επί της ουσίας επαναδραστηριοποίηση του πολλοί ήταν εκείνοι που συζητούσαν αυτό το σενάριο. Δηλαδή να μηδενίσει το κοντέρ. Ωστόσο, όπως είναι φυσικό, όλη αυτή η συζήτηση έμενε σε θεωρητικό επίπεδο.
Ο Σωκράτης Φάμελλος, που δεν έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια για την συνεννόηση του χώρου, είχε πει πως θα μπορούσε να στηθεί μία “ομπρέλα”, κάτω από την οποία θα έμπαιναν όσα κόμματα της κεντροαριστεράς το επιθυμούσαν. Κίνηση που θα διευκόλυνε την όλη συζήτηση, αφού η διατήρηση της αυτοτέλειας θα εξασφάλιζε, πως πρόσωπα που σήμερα δεν θέλουν να βλέπουν το ένα το άλλο θα αναγκάζονταν σε μία ομαλή συγκατοίκηση. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το μεγάλο πρόβλημα, δηλαδή στα πρόσωπα.
Τα όχι και τόσα βελούδινα διαζύγια τα οποία έχει υποστεί ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. έχουν αφήσει απωθημένα, μίση και πάθη που εξακολουθούν να υφίστανται ακόμη και σήμερα και να εκδηλώνονται σε κάθε ευκαιρία. Και αν για κάποιους όλα αυτά μπορούν να μπουν στην άκρη, με στόχο την κυβερνητική προοπτική, για ορισμένους άλλους ήταν και είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο.
Και πρώτος στη συγκεκριμένη λίστα είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Που δεν επιθυμεί να βρεθεί μπροστά σε καταστάσεις που στο παρελθόν εκτιμά, ότι του στοίχησαν. Για αυτό και η δομή του νέου κόμματος, που πιθανότατα θα ανακοινωθεί πριν το καλοκαίρι, δεν θα έχει πολλά – πολλά. Επίσης για τον ίδιο λόγο η πόρτα θα ανοίξει για λίγους και εκλεκτούς από το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ., όσο και της Νέας Αριστεράς.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ