Αναγκαία η ενότητα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

Παπαδόπουλος Αλέκος

του Αλέκου Παπαδόπουλου

Μουσικός, performer & δάσκαλος. Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Κωνσταντίνου Ζέρβα «Ναι στη Θεσσαλονίκη»

Η γενοκτονία των Ποντίων γίνεται χρόνο με το χρόνο συνείδηση στον κάθε Έλληνα. Η Βουλή των Ελλήνων με ομόφωνη απόφασή της το 1994 αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ποντίων και όρισε τη 19η Μάιου ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου. Το 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ελληνικού Πολιτισμού το 1997 αποφάσισε την προώθηση της διεθνούς αναγνώρισης της γενοκτονίας.

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου εξόντωσης των ισχυρότερων μη-μουσουλμανικών στοιχείων μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις: α’ φάση 1914-18 και β’ φάση 1919-23. Ο αριθμός των θυμάτων συνολικά υπολογίζεται περίπου σε 1.500.00, από τους οποίους οι 353.000 ήταν Ελληνοπόντιοι. Η ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης μαρτυρείται από πληθώρα διπλωματικών εγγράφων και Τουρκικών αρχειακών πηγών. Το σχέδιο ξεκίνησε με τον εξαναγκασμό σε εξορία δεκάδων χιλιάδων Ελληνοπόντιων, πολλοί από τους οποίους υπέκυψαν στην πορεία από τη πείνα και τις κακουχίες, καθώς και τις προσχεδιασμένες επιθέσεις άτακτων στρατιωτικών σωμάτων Τούρκων.

Το δεύτερο μέρος της γενοκτονίας συνεχίστηκε με τα «εργατικά τάγματα», όπου υπηρετούσαν αναγκαστικά μόνο Έλληνας και Αρμένιοι. Πάνω από 250.000 Ελληνοπόντιοι εξοντώθηκαν στα τάγματα αυτά από το 1914 έως το 1918. Από το Δεκέμβριο του 1916 ξεκίνησε και το τρίτο μέρος του σχεδίου, η συστηματική άμεση εξόντωση των ανδρών των πόλεων ηλικίας 16 έως 60 χρονών.

Μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Τούρκοι συνέχισαν απτόητοι το σχέδιο της Γενοκτονίας. Δημιουργούνται στρατόπεδα συγκέντρωσης, εργατικά τάγματα, οι νέοι επιστρατεύονται και εξοντώνονται ή στήνονται σε μεθοδευμένες δίκες που καταλήγουν σε απαγχονισμούς. Είναι τόσο απροκάλυπτη η πρόθεση και μέθοδοι της γενοκτονίας, που οι ύπατοι αρμοστές της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, και της Ιαπωνίας διαμαρτυρήθηκαν με κοινή επιστολή τους στον Κεμάλ Ατατούρκ, για να εισπράξουν απάντηση πως τελούνταν εν γνώσει και γινόταν με διαταγές της τότε Τουρκικής κυβέρνησης. Ένα πλήθος εγγράφων, καθώς και μαρτυρίες που έχουν έρθει στο φως με το πέρασμα του χρόνου, τεκμηριώνουν το έγκλημα που έγινε πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Ο απανταχού Ποντιακός Ελληνισμός πρέπει να κατανοήσει ότι η ενότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αναγνώριση της γενοκτονίας από το σύνολο της διεθνούς κοινότητας.

No Comments Yet

Comments are closed