25η Νοεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας των γυναικών: -Σπάστε τη σιωπή! -Πείτε μας πως!  

από Team MyPortal.gr
sms

της Δέσποινας Ξενίδου*

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, επαναλαμβάνονται οι ίδιες προτροπές –νουθεσίες προς τα θύματα ενδοοικογενειακής και συντροφικής βίας: «Σπάστε τη σιωπή». Μονότονες παραινέσεις που, όταν δεν συνοδεύονται από ουσιαστικές και εφαρμόσιμες πολιτικές για τη θωράκισή τους, καταλήγουν να μεταθέτουν και πάλι το βάρος της ευθύνης στα ίδια τα θύματα: «Φταις εσύ που δεν μιλάς», «Δεν ντρέπεσαι μορφωμένη γυναίκα να τρως ξύλο»; «Καλά γιατί δεν μιλούσες τόσον καιρό» «Μήπως όμως κι εσύ τα προκαλείς»; Είναι μόνο μερικές αντιδράσεις που θα συναντήσει το θύμα ενδοοικογενειακής και συντροφικής βίας στην προσπάθεια να κοινοποιήσει το πρόβλημα. Σε άλλες εκδοχές η οικογένεια θα της πει να μη χαλάσει το σπίτι της και ο ιερέας θα την καθησυχάσει ότι «όλοι κουβαλάνε ένα σταυρό».

Η ασφάλεια αποτελεί αυτονόητη προϋπόθεση για την ακώλυτη άσκηση και απόλαυση όλων των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Αποτελεί τον τελικό σκοπό, χάριν του οποίου οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την επικίνδυνη κατάσταση του  «status naturalis» και πειθαρχούν στην κρατική εξουσία και τον νομικό καταναγκασμό «status civilis», θυσιάζοντας μέρος των ελευθεριών τους. Ωστόσο, η απουσία επαρκών και ουσιαστικών μέτρων για την πρόληψη και την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας καταδικάζει μερίδες του πληθυσμού στην επισφάλεια και συνιστά ευθεία υπονόμευση της αυτοδιάθεσης και της ευημερίας τους και συγχρόνως βαθύ και τραυματικό για την κοινωνία δημοκρατικό έλλειμμα.  Ταυτόχρονα, θέτει σε κίνδυνο το θεσμό της οικογένειας, υπέρτατο παράγοντα κοινωνικής συνοχής. Οι επιμέρους εγκληματικές συμπεριφορές που συνθέτουν την άσκηση ενδοοικογενειακής βίας– προσβολή ανθρώπινης αξιοπρέπειας, εξύβριση, άσκηση σωματικής βίας, παραμέληση, βιασμός -αντιστοιχούν σε υπαρκτές  ποινικές οντότητες που προσβάλλουν συγκεκριμένα έννομα αγαθά: τη ζωή, την ασφάλεια, την ψυχική και σωματική υγεία, την ευημερία, την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας.

Η «Παγκόσμια έκθεση ανάπτυξης» της Παγκόσμιας Τράπεζας[1] αναφέρει ότι οι γυναίκες ηλικίας 15 έως 44 είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από την άσκηση βίας μέσα στην οικογένεια παρά από τον καρκίνο του μαστού ή του τραχήλου. Παραδόξως, σε μεγάλο βαθμό, η σωματική βία εμφιλοχωρεί μέσα στην οικογένεια- τον πυρήνα της θαλπωρής και της ασφάλειας. Η ενδοοικογενειακή βία αντιστρατεύεται ευθέως, πλήττει και πληγώνει τον θεσμό  της οικογένειας και την ίδια τη φύση της. Απώτατη μορφή βίας, το πλήθος των δολοφονιών[2] με θύματα γυναίκες-εγκλήματα «τιμής», «πάθους», «εν βρασμώ ψυχής» –εγκλήματα που σε κάθε περίπτωση δεν συντελέστηκαν από τη μια μέρα στην άλλη και θα μπορούσαν να αποτραπούν, αν υπήρχαν αξιόπιστες και διαρκείς  δράσεις πρόληψης κατά της έμφυλης βίας.

Στην επισκόπηση της εφαρμογής της Πλατφόρμας του Πεκίνου του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) επαναλαμβάνεται διαρκώς ο χαρακτηρισμός «γυναίκες που επέζησαν περιστατικών βίας»[3], χαρακτηρισμός που αποδίδει την έκταση και την επικινδυνότητα του προβλήματος. Στο διεθνή τύπο[4], οι συνέπειες της ενδοοικογενειακής βίας-ψυχολογικές, οικονομικές, κοινωνικές – παραλληλίζονται  με αυτές της διεθνούς τρομοκρατίας. Δεν είναι μόνο ότι τα θύματα και των δύο μορφών τρομοκρατίας μοιράζονται τις ίδιες οδυνηρές συνέπειες, είναι και το ότι «οι τρομοκράτες και των δύο περιπτώσεων χρησιμοποιούν τις ίδιες τακτικές» αναφέρει ο TreseTodd, πρόεδρος της ομάδας δράσης Thrivers, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης στο Σηάτλ για την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας. Ωστόσο, η παγκόσμια κοινότητα, ενώ λαμβάνει δρακόντεια μέτρα ασφαλείας για το οργανωμένο έγκλημα και την τρομοκρατία, εμφανίζεται φειδωλή στη λήψη μέτρων για τον κίνδυνο που διατρέχουν τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας μέσα στο σπίτι τους.

Η χρήση βίας επιφέρει προσωρινές και μόνιμες βλάβες στη σωματική υγεία[5]: επώδυνοι τραυματισμοί, αναπηρίες, κατάθλιψη, φοβίες και κρίσεις πανικού, αυτοκτονίες και δολοφονίες αποτελούν  τις επιπτώσεις της ενδοοικογενειακής και συντροφικής βίας στα άτομα που την υφίστανται και καθιστούν αυτήν ως ένα ζήτημα δημόσιας υγείας.

Από όλα τα εγκλήματα έμφυλης βίας η ενδοοικογενειακή είναι το πλέον ανεξιχνίαστο, θανατηφόρο και σκοτεινό. Δεν περιορίζεται σε χώρες αναπτυσσόμενες αλλά ανθίζει και σε αυτές που έχουν κάνει σημαντικά βήματα για την ισότητα. Υποχρεώνει τις κοινωνίες που την ανέχονται να επωμίζονται τεράστια κόστη ενώ καταδικάζει μεγάλα μέρη του πληθυσμού να ζουν στο φόβο και στην επισφάλεια.

Τα θύματα των εγκλημάτων ενδοοικογενειακής  βίας έχουν ενδοιασμούς να γνωστοποιήσουν στα αρμόδια όργανα την εις βάρος τους επίθεση. Πρωτίστως λόγω φόβου αντεκδικήσεων εναντίον τους από τον δράστη. Από όλα τα συναισθήματα που βιώνει ο άνθρωπος ο φόβος είναι το καταλυτικότερο, αυτό που διαστρεβλώνει τα πραγματικά περιστατικά,  τη  σκοπιμότητα και την ερμηνεία της βίας και παρεμποδίζει τη λήψη ορθολογικών αποφάσεων. Ο φόβος αυτός είναι δικαιολογημένος, αφού όλες οι έρευνες συγκλίνουν στο γεγονός ότι τα πιο βίαια επεισόδια ενδοοικογενειακής βίας συντελούνται όταν τα θύματα αποφασίζουν την εγκατάλειψη του βίαιου συντρόφου. Δεν καταγγέλλουν επειδή δεν πιστεύουν ότι θα ευδοκιμήσει η καταγγελία τους και θα οδηγήσει στην τιμώρηση του δράστη. Η πολιτεία δεν προσφέρει, ως οφείλει, ρεαλιστικές  διεξόδους για την προστασία των θυμάτων και την διασφάλιση της ευημερίας τους κατά την έξοδο από την κακοποιητική σχέση. Παρά τη θέσπιση του νόμου, οι φορείς που υποδέχονται σε πρώτο βαθμό τα θύματα βίας όπως αστυνομικοί, νοσηλευτικό προσωπικό, δικαστικοί λειτουργοί συχνά τα νουθετούν να επιλύσουν προσωπικά το ζήτημα και να παλέψουν με τις δικές τους δυνάμεις για τη βελτίωση της κακοποιητικής σχέσης.

Από την έρευνα του νομοθετικού πλαισίου – θεσμός της διαμεσολάβησης[6] – αλλά και των υφιστάμενων πολιτικών για την ενδοοικογενειακή βία διαπιστώνεται εναργώς ότι η κοινωνία δεν επιδεικνύει μηδενική ανοχή στο φαινόμενο και ότι, τελικά, αποτελεί το μοναδικό από όλα τα εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου – κλοπή, ληστεία, εξαπάτηση, υπεξαίρεση, σωματική βλάβη κ.ο.κ. – κατά το οποίο:

Ο θύτης:

  • Δεν καταγγέλλεται.
  • Δεν υφίσταται τις συνέπειες του νόμου.
  • Αντιμετωπίζεται επιεικώς από τον νόμο με τη διαδικασία της διαμεσολάβησης.
  • Δικαιολογούνται και συγχωρούνται οι πράξεις του.
  • Δεν στιγματίζεται.

Εν αντιθέσει με το θύμα, το οποίο:

  • Ενοχοποιείται.
  • Ψυχιατρικοποιείται.
  • Ντρέπεται και κρύβεται για την παράνομη πράξη που υφίσταται.
  • «Σωφρονίζεται», δέχεται συμβουλευτικές και λοιπές αναμορφωτικές παρεμβάσεις.
  • Κατατρέχεται, «κοιμάται στην κουκέτα», περιθωριοποιείται.

Στα μεσαία και ανώτερα κοινωνικά στρώματα η συγκάλυψη αφορά συχνά σε επώνυμους και διακεκριμένους άντρες με οικονομική και κοινωνική επιφάνεια. Οι συνέπειες της καταγγελίας ενδέχεται να οδηγήσουν σε οικονομικό και κοινωνικό τέλμα την πορεία της οικογένειας. Τα θύματα σταθμίζουν  τα οικογενειακά  προβλήματα που θα τους προκαλέσει αυτή η καταγγελία λόγω του κοινωνικού θορύβου που θα δημιουργηθεί και των σχολίων του περιβάλλοντός τους γι’ αυτά[7]. Έτσι αρκούνται στο να μετέρχονται  διαφόρων στρατηγικών για να επιβιώσουν, να αλλάξουν την κατάσταση και να απομειώσουν την ένταση.

Όμως,  βασική αρχή του δικαίου είναι ότι κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα. Και η παραμονή σε μια κακοποιητική σχέση καθιστά αβίωτο τον βίο των θυμάτων. Γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό εκπλήσσονται από τις αντοχές των θυμάτων να υπομένουν χωρίς φροντίδα τα τραύματα της κακοποίησης, προκειμένου να συγκαλύπτουν περιστατικά ασύμμετρης βίας εναντίον τους. Η λήψη ουσιών και ψυχοφαρμάκων από τα θύματα, παρά την πρόσκαιρη ανακούφιση, ενισχύει την ευαλωτότητά τους και τα καθιστά ανήμπορα να διαδραματίσουν και αυτόν ακόμα τον γονεϊκό τους ρόλο, για χάρη του οποίου συχνά παγιδεύονται σε παθογενείς καταστάσεις.

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: ο δράστης για τα θύματα δεν είναι ανώνυμος. Αποτελεί την προσωπική τους επιλογή, τον άνθρωπο στον οποίο έχουν εναποθέσει τη ζωή τους και τα όνειρά τους για τη δημιουργία οικογένειας. Συχνά η δραματοποίηση που ακολουθεί την καταγγελία ενός περιστατικού βίας μέσα στην οικογένεια είναι πιο τραυματική και από την ίδια τη βία.[8] Έτσι επιλέγουν τη ζωή στη διακινδύνευση, με όλες τις καταγεγραμμένες παραπάνω θλιβερές συνέπειες.

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Οι συστάσεις  προς τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας να σπάσουν τη σιωπή τους οφείλουν να συνοδεύονται από σοβαρές και υπεύθυνες πολιτικές για την ασφάλεια και την  έμπρακτη υποστήριξή τους. Σε άλλη περίπτωση αποτελούν μονότονες παραινέσεις  που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η ενοχοποίηση για μια ακόμη φορά των ίδιων των θυμάτων. Παραθέτουμε προτάσεις.

  1. Η ένταξη στη μάχη για την πρόληψη και την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής και συντροφικής βίας των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ).H τεχνολογία προσφέρει ταχύτητα, εξοικονόμηση, ορατότητα, καινοτομία, κρίσιμα μεγέθη, αμεσότητα, διαδραστικότητα, επιδραστικότητα, άρση χωρικών αποστάσεων, στοιχεία απολύτως βοηθητικά  για τη μάχη κατά της ενδοοικογενειακής βίας. Για το λόγο αυτό πολλές οργανώσεις[9] επικεντρώνονται σε εργαλεία ενδυνάμωσης, εφαρμογές και δράσεις καταπολέμησης  με άξονα το διαδίκτυο και τις εφαρμογές στα smartphones.
  2. Αυστηροποίηση[10] του νομοθετικού πλαισίου για τους δράστες: Με τον θεσμό της διαμεσολάβησης ο νόμος «χαϊδεύει» τους δράστες ζητώντας τους ένα είδος δήλωσης ή λόγου τιμής ότι δεν θα επαναλάβουν την κακοποιητική συμπεριφορά για τα επόμενα χρόνια, προκειμένου να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο. Στην ουσία η πολιτεία με τον τρόπο αυτό παραιτείται από τις αξιώσεις της προς αυτού του είδους τις αξιόποινες πράξεις, ο/η εισαγγελέας μετατρέπεται σε οικογενειακό σύμβουλο και ο δράστης αντιμετωπίζεται ως ανήλικος. Μοναδική υποχρέωση του θύτη είναι να παρακολουθήσει συμβουλευτικές συνεδρίες που κανένας σχεδόν φορέας δεν αναλαμβάνει να υλοποιήσει(!!!).Στην πράξη διαιωνίζεται και αναπαράγεται ο κύκλος της βίας.

Δεν θα ήταν πολύ ωραίο σε περίπτωση που κάναμε μια αξιόποινη πράξη (ληστεία π.χ) αντί να δικαστούμε και να φυλακιστούμε να δώσουμε έναν λόγο τιμής ότι τα επόμενα 3 χρόνια απλώς δεν θα την επαναλάβουμε;

  1. Δημιουργία ειδικών δικαστηρίων για τα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας θα διασφαλίσουν  την ταχύτερη προώθηση και επίλυση των σχετικών υποθέσεων. Στη γειτονική Βουλγαρία λειτουργούν ήδη.
  2. Συστήματα υποστήριξης των παιδιών που περιλαμβάνουν «εγγυημένες καταβολές/πληρωμές»[11]. Η ενίσχυση των παιδιών δεν βασίζεται στο ύψος του εισοδήματος κανενός εκ των γονέων αλλά είναι ένα καθορισμένο ποσό. Πληρώνεται απευθείας από την κυβέρνηση στις/στους δικαιούχους και έτσι διασφαλίζεται ότι η πληρωμή είναι πλήρης και τακτική. Οι υπεύθυνοι να πληρώσουν διώκονται από την κυβέρνηση και το δημόσιο, που είναι οργανωμένες αρχές και θεσμοί και διαθέτουν επαρκέστερα μέσα για να εισπράξουν τα χρήματα, από ότι ένα άτομο και συχνά μια ευάλωτη γυναίκα.
  3. Εντολές για την προστασία των θυμάτων (civilprotectionorders). Οι εντολές αυτές περιλαμβάνουν: α)εντολές απομάκρυνσης(restrainingorders), αποκλειστική χρήση της κατοικίας ή έξωση του δράστη από την κατοικία του θύματος, προσωρινή αφαίρεση της επιμέλειας των παιδιών και ρύθμιση των επισκέψεων μαζί του.
  4. Οι δράστες οφείλουν να καλύπτουν τα έξοδα  νομικής στήριξης των θυμάτων και τα έξοδα νοσηλείας. Σε ένα ήδη επιβαρυμένο ασφαλιστικό σύστημα οι πολίτες δεν θα πρέπει να  υποχρεούνται να καλύπτουν έξοδα που προέρχονται όχι από ατύχημα ή ασθένεια αλλά από μια συνειδητή καταχρηστική συμπεριφορά.
  5. Η πρωτογενής πρόληψη, η παύση δηλαδή της βίας πριν την εκδήλωσή της είναι αυτή που έχει τη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία. Βιωματικά εργαστήρια  μέσα στα σχολεία, διαρκής εκπαίδευση των επαγγελματιών που υποδέχονται σε πρώτο βαθμό τα θύματα βίας, εκστρατείες ενημέρωσης  των αρμόδιων υπουργείων, ομάδες αυτοάμυνας κοριτσιών και γυναικών στο πλαίσιο των προγραμμάτων μαζικού αθλητισμού αποτελούν ενδεικτικές μόνο δράσεις στο ζήτημα της πρόληψης.

 

Με όλα τα παραπάνω, ο σκοτεινός αριθμός των εγκλημάτων ενδοοικογενειακής βίας θα περιοριστεί δραστικά, εφόσον θα δοθούν ρεαλιστικές διέξοδοι,η πολιτεία με τους οργανωμένους θεσμούς της θα δώσουν το ηχηρό μήνυμα ότι επιδεικνύουν μηδενική ανοχή στα ζητήματα συντροφικής και ενδοοικογενειακής βίας και οι παραινέσεις προς τις γυναίκες να σπάσουν τη σιωπή τους θα πάψουν να αποτελούν επετειακό ευχολόγιο κάθε 25η Νοεμβρίου, κάθε χρόνο τέτοια μέρα.

 

*Η Δέσποινα Ξενίδου είναι φιλόλογος, υπάλληλος της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης, Εκπαιδεύτρια ενηλίκων με ειδίκευση σε θέματα ενδοοικογενειακής και συντροφικής βίας.

 

[1]  http://www.unifem.org/campaigns/november25/facts_figures.php

[2] Διεθνώς, στο 40% των δολοφονιών γυναικών, δράστης είναι ο σύζυγος/σύντροφος, ποσοστό που αναδεικνύει την έσχατη μορφή βίας κατά των γυναικών, τονίζεται σε ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, με αφορμή τις δύο πρόσφατες δολοφονίες γυναικών-θυμάτων συζυγικής βίας. 16-6-2016 , πηγή Briefingnews.

[3]Η  αντίληψη του θύματος κακοποιητικής σχέσης ως επιβιώσασας αφορά και τη θεώρηση από την πλευρά των γυναικών ότι η εγκατάλειψη της σχέσης αποτελεί ήττα και ότι η παραμονή σε αυτήν δεν φανερώνει μόνο παθητική στάση αλλά και μια θέση αντίστασης και αναμέτρησης δυνάμεων σε μια σχέση πού διαποτίζεται από τον φόβο και που χαρακτηρίζεται από τη διαπραγμάτευση της δύναμης και της εξουσίας. Δρούγα Κ.,Παπαθανασίου Μ., Τσονίδης Α.: «Θύμα ή επιζώσα; Η ρητορική κατασκευή ταυτοτήτων στη συμβουλευτική για την κακοποίηση γυναικών:Μία ανάλυση περίπτωσης ».2001.

[4] Lucy Berrington, καθηγήτριαΠανεπιστημίουΒοστόνης :Domestic Violence is terrorism with more victims

[5]Πενταράκη Μ. Σωματικές συνέπειες της συντροφικής βίας σε γυναίκες και η αναγκαιότητα παρέμβασης του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης. Κοινωνική Εργασία τ.74, 2004

[6]Προβλέπεται διαδικασία διαμεσολάβησης-πρωτοποριακή για το νομικό κόσμο η οποία τυγχάνει εφαρμογής για τα πλημμελήματα ενδοοικογενειακής βίας και όχι για τα κακουργήματα. Ο δράστης αποδέχεται την ευθύνη του, δηλώνει εγγράφως ότι επιθυμεί την αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε στο θύμα και διαθέτει εαυτόν «εις χείρας» ειδικών για παρακολούθηση ειδικών συμβουλευτικών – θεραπευτικών προγραμμάτων δημόσιου φορέα (άρθρο 11/3500-2006). Υπόσχεται ότι δεν θα υποπέσει στο μέλλον σε παράπτωμα ενδοοικογενειακής βίας και ότι θα διαμείνει εκτός οικογενειακής στέγης, εφόσον το θύμα το επιθυμεί. Με την παρέλευση της τριετίας και τη διαπίστωση του Εισαγγελέα ότι τηρήθηκαν οι όροι, το Δικαστήριο διαπιστώνει την επιτυχή έκβαση της διαδικασίας της διαμεσολάβησης και θέτει την υπόθεση στο αρχείο. Στην αντίθετη περίπτωση ακολουθεί τακτική δικάσιμος.

[7] Κ. Δ. Σπινέλλη, Έγκλημα και θύμα, Ζητήματα και προτεραιότητες για μια θυματολογική πολιτική με αφορμή τη Διακήρυξη του ΟΗΕ για τα θύματα, στον τιμητικό τόμο Ν. Χωραφά, Η. Γάφου, Κ. Γαρδίκα, τ. II, Αθήνα, Α. Ν. Σάκκουλας, 1986.

[8]Γ.Πανούσης, Το μήνυμα στην εγκληματολογία.1995, Συλλογή άρθρων.Εκδ.Σάκκουλα

[9] Μόνο ενδεικτικά παραθέτουμε αξιόλογες και βραβευμένες εφαρμογές

  • org/ar.Ιστοσελίδα στην Αίγυπτο κατά της παρενόχλησης.
  • takebackthetech.netέχει ως σκοπό την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και της ευαισθητοποίησης κύρια με on line εφαρμογές. Το 2011 προσάρμοσε το ελεύθερο λογισμικό Ushahidi ώστε να μπορούν τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας να αναφέρουν τις περιπτώσεις τους άμεσα και  online.
  • Breakawaygame: Ενθαρρύνει τους/τις συμμετέχοντες/ουσες να απομακρυνθούν από τη συμπεριφορά που προωθεί τη βία και προάγει τη συμπεριφορά του αμοιβαίου σεβασμού ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες.
  • joinonelove.org/my_plan_app είναι μία δωρεάν εφαρμογή, η οποία κατεβαίνει εύκολα στο κινητό και βοηθά στη λήψη αποφάσεων από τις κακοποιημένες γυναίκες, προκειμένου να εξετάσουν  τη σοβαρότητα της βίας στη σχέση τους καθώς και άλλους  παράγοντες κινδύνου και να αποφασίσουν αν θα απομακρυνθούν από τον καταχρηστικό σύζυγο ή σχέση.
  • http://safecity.in είναι μια πλατφόρμα όπου με ευκολία καταχωρούνται προσωπικές ιστορίες σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης σε δημόσιους χώρους.
  • http://www.ihollaback.org, μια παγκόσμια πρωτοβουλία που ξεκίνησε στις ΗΠΑ. Έχει τους δικούς της χάρτες , τις δικές της μαρτυρίες , καθώς και μια εφαρμογή, έτσι ώστε οι γυναίκες να καρφιτσώνουν εύκολα κάθε  περιστατικό παρενόχλησης και κακοποίησης το οποίο εμφανίζεται άμεσα στο χάρτη της χώρας.
  • plp20.org.br Μία βραζιλιάνικη πρωτοβουλία που ονομάζεται PLP 2.0 (www.plp20.org.br/) πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και συνδέει μία εφαρμογή με την αστυνομία. Απευθύνεται σε θύματα ενδοοικογενειακής βίας, και αυτή η εφαρμογή (app) σε ειδικές περιπτώσεις λειτουργεί ως κουμπί πανικού όταν μια γυναίκα δέχεται επίθεση.
  • #MaybeHeDoesntHitYou. #Ίσως να μη σε χτυπάει αλλά Εδώ και μερικούς μήνες, χιλιάδες γυναίκες μοιράζονται στο twitter τις προσωπικές τους ιστορίες μη σωματικής ενδοοικογενειακής βίας. Όλα ξεκίνησαν όταν μία Δομινικανή –Αμερικανίδα συγγραφέας, η ZahiraKelly, ξεκίνησε το hashtag #MaybeHeDoesntHitYou(Ίσως να μην σε χτυπάει), προκειμένου να ευαισθητοποιήσει για τη συναισθηματική βία στις σχέσεις.

[10] Στην Μ.Βρετανία με τον νόμο  περί αδικημάτων  και θυμάτων οικογενειακής βίας (DomesticViolenceCrime and Victims Act 2004) αυξάνεται η προστασία που προσφέρεται στα άτομα  που έχουν επιβιώσει από την οικογενειακή βία. Ο νόμος θεωρεί την κοινή επίθεση (όπως το χαστούκι, το σπρώξιμο ή το τράνταγμα) αδίκημα για το οποίο απαιτείται σύλληψη. Σύλληψη του δράστη προβλέπεται και για την παράβαση απαγορευτικής εντολής εξαναγκασμού   ακόμα  και αν ο κατηγορούμενος  δεν έχει καταδικαστεί στο παρελθόν.

[11]Corden&Meyer 2000; Kurz&Hirsch 2003