Προδημοσίευση απο το νέο βιβλίο του Σταύρου Κωνσταντινίδη με σχέδια της Εμιλίας Ξανθοπούλου…

Ένα νέο βιβλίο στις σελίδες του οποίου πάλλεται η καρδιά δρόμων και ψηφίδων της Θεσσαλονίκης θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο ο γνωστός συγκοινωνιολόγος Σταύρος Κωνσταντινίδης. Ο τίτλος του είναι “Δρόμοι σαν τέχνη-Θεσσαλονίκη” και περιλαμβάνει διαδρομές και επιλεκτικές στάσεις στην πόλη, φαντασιακά μικροταξίδια, νοσταλγικές αφηγήσεις. Δέκα συν δέκα δρόμοι σαν ιστορίες και μικρά εικαστικά. Τα κείμενα δένουν αρμονικά με σχέδια της εικαστικού Εμιλίας Ξανθοπούλου ενώ η έκδοση θα συνοδευτεί και με έκθεση.

Το Myportal.gr εξασφάλισε και προδημοσιεύει ένα ενδεικτικό κείμενο του Σταύρου Κωνσταντινίδη το οποίο περιλαμβάνεται στην έκδοση όπως και σχέδια της Εμιλίας Ξανθοπούλου. Το κείμενο ο συγγραφέας το αφιερώνει στον Γιώργο Σκαμπαρδώνη.

 

Οι Δευτέρες της Θεσσαλονίκης στην Κομνηνών

Η πόλη είναι μία κινούμενη τελετουργία. Ένα σκηνικό που  μεταμορφώνεται μέσα στο χρόνο, και το εσωτερικεύουμε ασυνείδητα καθώς κινούμαστε κι εμείς. Είναι άπειρες οι γωνίες που αποκαλύπτονται σαν τρέιλερ στις φευγαλέες ματιές μας. Γωνίες οξείες και θλιπτικές, πλατιές και ανοιχτόκαρδες, θεατρικές και αφηγηματικές, γριζόχρωμες αλλά θελκτικές.

Το σταυροδρόμι Κομνηνών – Καλαποθάκη, 50 μέτρα πάνω από την γραμμή του νερού του Θερμαϊκού είναι μία επιτομή της αστικής κομψότητας. Χαμηλόφωνα αινιγματικό τη νύχτα, κλασικά αστικό την ημέρα. Μια κοσμοπολίτικη σκηνογραφία της Θεσσαλονίκης, με ευρωπαϊκό υπαινιγμό. Φορτωμένο ιστορικά με  μυθολογικές εξάψεις μίας άλλης εποχής. Καμία μικρογωνία της πόλης, δεν συμπυκνώνει ωστόσο σήμερα τόσο έντονα,  την ηρεμία του πολιτισμού της καθημερινότητας . Τέσσερα υπέροχα κτίρια στις γωνίες, (απο νεοκλασικές εκδοχές του εκλεκτικισμού μέχρι δείγματα αρχιτεκτονικού μοντερνισμού) , διάσπαρτα φωτιστικά σε τυχαία αρμονία, κινηματογραφική και elegance ατμόσφαιρα, ένας μικρός σιωπηλός πεζόδρομος, δύο ξενοδοχεία σαν ρευστοί, διερχόμενοι μικρόκοσμοι, το Λουξεμβούργο και η Ανδρομέδα, σε διαγώνια συνομιλία.

Κάθε φορά πηγαίνοντας απολαμβάνω σαν τελική επίγευση μία εξιδανικευμένη Θεσσαλονίκη, και κάθε φορά φεύγοντας αισθάνομαι συναισθηματικά γεμάτος. Επανεπιβεβαιώνω έτσι την υπόρρητη δύναμη που έχει η εικόνα της πόλης, στην ψυχολογία των ανθρώπων της. Η πόλη φτιάχνει τους ανθρώπους της.

Και οι άνθρωποι ανταποδίδουν ενίοτε, στην πόλη. Στην γωνία Κομνηνών – Καλαποθάκη και στο ιστορικό πλέον bar Eden, τις Δευτέρες, ηχεί εδώ και χρόνια το προσκλητήριο του συγγραφέα Γιώργου Σκαμπαρδώνη στη δημοσιογραφική – λογοτεχνική παρέα του, που μετασχηματίζεται, αυξομειωτικά, κλιματικά και γεωμετρικά σαν αμοιβάδα. Στο υπέροχο και εμβληματικό αυτό σταυροδρόμι φαίνεται να εμπνέεται ο Γιώργος, για να πλέξει μετά τα δικά του φαντασιακά σταυροδρόμια, τα αναπάντεχα συναπαντήματα. Εκεί πρωτοσκάβει δια χειρός, ίσως το πρώτο χώμα των ιστοριών του. Ιστορίες ρουφηγμένες πάντα μέσα απο το πολύγωνο κάδρο της Θεσσαλονίκης, που τόσο αγαπά και τόσο καλά γνωρίζει. Απο εκεί πρωτοσημαδεύει με την λιμαρισμένη κοντόκανη καραμπίνα, όπως λέει ο ίδιος. Άλλοτε σφαίρες τα διηγήματά του, και άλλοτε κοφτά βαλσάκια. Η πόλη φτιάχνει τους ανθρώπους της, και ο Σκαμπαρδώνης ανταποδίδει  ξαναγράφοντας πάντα την πόλη του, τη Θεσσαλονίκη..

 

No Comments Yet

Comments are closed