Οι ευρωεκλογές στην εποχή των τεράτων

Ραβανός Άρης

του Άρη Ραβανού

Πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες: Βήμα & Νέα

Ο λόγος τους είναι τραχύς, επιθετικός, ρατσιστικός και βαθιά συνωμοσιολογικός. Τα επιχειρήματα τους είναι αγοραία, υπεραπλουστευτικά, αντισυστημικά και εν πολλοίς ανορθολογικά, που σε άλλες εποχές δεν θα στέκονταν ούτε στα καφενεία.

Και όμως στις μέρες μας αυτός ο ίδιος ακραίος, βαθιά διχαστικός, σχεδόν εμφυλιοπολεμικός, επιθετικός λόγος που εκφέρεται από αντισυστημικές –παλαιότερα περιθωριακές- δυνάμεις τείνει να επικρατήσει παντού στον κόσμο, να καταστεί κυρίαρχος και επίσημος.

Αν ξεκινήσουμε από το εξωτερικό θα δούμε ότι τον υιοθέτησε ο Ντόναλντ Τραμπ, τον ασπάστηκε ο πρόεδρος της Βραζιλίας Ζαΐρ Μπολσονάρο, τον χρησιμοποιούν συστηματικά και οργανωμένα ο Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία, οι υπερασπιστές του Brexit στη Βρετανία, οι νεοεθνικολαϊκιστές της AfD στη Γερμανία, οι εθνικιστές στην Αυστρία, στη Σουηδία και παλαιότερα οι Λεπέν, πατέρας και κόρη, στη Γαλλία και πολλοί άλλοι ανά την υφήλιο που νιώθουν πως ήρθε η ώρα τους να επικρατήσουν και να επιτύχουν τα παράλογα σχέδιά τους.

Είναι σαν να ξαναζεί ο κόσμος ένα ριμέικ του Μεσοπολέμου, μια νέα εκδοχή επικράτησης του ολοκληρωτισμού σε ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί πολιτικοί επιστήμονες λένε ότι η εποχή μας προσομοιάζει στην περίοδο του Μεσοπολέμου.

Η ταχύτητα μετάδοσης των – κοινών παντού – ακραίων αντιδημοκρατικών αντιλήψεων είναι μοναδική και τίποτε δεν μοιάζει ικανό να τη σταματήσει. Οι αντιστάσεις είναι περιορισμένες, τα αναχώματα υπονομευμένα και το κουράγιο χαμένο. Έχει προηγηθεί, σχεδόν συντονισμένα σε ολόκληρο τον κόσμο, ένα κύμα κατασυκοφάντησης των πάντων, των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης ιδιαιτέρως, που ύψωναν και συνεχίζουν να υψώνουν, όσα μπορούν, σημαίες δημοκρατίας και δικαιωμάτων.

Το ζήσαμε και στην Ελλάδα αυτό το κλίμα ενοχοποίησης εφημερίδων, τηλεοπτικών σταθμών, δημοσιογράφων και πνευματικών ανθρώπων με αρχές και πίστη στις δημοκρατικές αξίες.

Στα χρόνια των Μνημονίων, όσοι αναφέρονταν στην αλήθεια της χρεοκοπίας και στις αδήριτες ανάγκες γενναίας προσαρμογής έτυχαν δημόσιου λιθοβολισμού, θεωρήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν ως εχθροί του λαού. Αρκεί κανείς να ανατρέξει στον δημόσιο λόγο πολλών και θα βρει τις απαντήσεις που είναι απαραίτητες για το άλμα στο μέλλον.

Έπαιξαν πολλοί και στην Ελλάδα το χαρτί του διχασμού και της ισοπέδωσης των πάντων, χωρίς ενδοιασμούς και επιφυλάξεις, παρά μόνο με γνώμονα την πολιτική τους επικράτηση. Διαμορφώθηκαν και στην χώρα μας συνθήκες άνθησης και ανάπτυξης σύγχρονων πολιτικών τεράτων.

Το βλέπουμε πολλές φορές δίπλα μας. Οι προσεχείς ευρωεκλογές είναι μια κρίσιμη εκλογική μάχη και δεν αποτελεί απλά ένα δημοψήφισμα εσωτερικού χαρακτήρα ενόψει και των βουλευτικών εκλογών. Σε αυτές τις ευρωεκλογές θα δοκιμαστεί η ίδια η Δημοκρατία. Αρκεί κανείς να δει τα σημάδια και τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη και πως οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις αυξάνουν τη δύναμη τους. Προφανώς στις Βρυξέλλες έχουν κάνει πάρα πολλά λάθη. Αυτά όμως μπορεί να διορθωθούν με κινήσεις που πρέπει να γίνουν και δεν είναι λύση το γκρέμισμα του οικοδομήματος. Όσοι δεν έχουν παρωπίδες αισθάνονται ήδη την απειλή, δεν αμφιβάλλουν ότι το αντιδημοκρατικό ρεύμα, η ακροδεξιά και οι δορυφόροι της, θα επιχειρήσουν να έχουν, όχι απλά την ευκαιρία τους, αλλά να εδραιωθούν. Ήδη, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες γίνεται.

Οφείλει ο πολιτικός κόσμος να είναι έτοιμος να δώσει μάχες υπεράσπισης της δημοκρατίας εάν απλούστατα αναγνωρίζει την αξία της. Δεν χρειάζεται να τη χάσουν για να κατανοήσουν το βάθος και το μέγεθος του δημοκρατικού κεκτημένου. Ως εκ τούτου μη μάχη των ευρωεκλογών είναι μάχη για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας πάνω απ’ όλα.

No Comments Yet

Comments are closed