Νέα εθνική αυτοπεποίθηση και σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης

Ραβανός Άρης

του Άρη Ραβανού

Πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες: Βήμα & Νέα

Βρισκόμαστε εν μέσω προεκλογικής περιόδου, όχι μόνο για τις ευρωεκλογές, αλλά και για τις εθνικές εκλογές, ανεξαρτήτως του χρόνου διεξαγωγής τους. Το πολιτικό πεδίο έχει απολύτως οριοθετηθεί από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις και αυτό που φαίνεται δυστυχώς, ότι κυρίαρχη είναι η πόλωση και οι άγονες συγκρούσεις, ενώ απουσιάζει η συζήτηση για το αύριο.

Και όμως υπάρχει μια χρυσή ευκαιρία, καθώς ανοίγονται για την Ελλάδα, νέοι δρόμοι στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον. Αυτό που απουσιάζει είναι ο γόνιμος διάλογος και η συζήτηση για την αναγκαία εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση.

Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται σχέδιο. Η κυβέρνηση και η ΝΔ έχουν επεξεργαστεί το δικό τους σχέδιο για την Ελλάδα της επόμενης περιόδου, αλλά ουδείς συζητά για αυτά τα μείζονα και σοβαρά. Και κυρίως εάν μπορεί να υπάρξουν συγκλίσεις και πεδίο συνεννόησης και σε ποια σημεία. Αναμφίβολα η χώρα έχει όλες τις προϋποθέσεις να είναι από τους πρωταγωνιστές της νέας εποχής τόσο στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων όσο και στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ως εκ τούτου και ότι συζητείται θα πρέπει να έχει μακροπρόθεσμο ορίζοντα και επίκεντρο του όποιου σχεδίου θα πρέπει να είναι η ουσιαστική –όχι η παρασιτική λειτουργία που κυριάρχησε επί πάρα πολλά χρόνια- παραγωγική ανασυγκρότηση για την Ελλάδα της νέας εποχής με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη. Ενόψει και της συμπλήρωσης 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση του 1821, πολλά μπορεί να γίνουν, καθώς ευκαιρίες υπάρχουν…

Στο παρελθόν έγιναν λάθη και μάλιστα αμέτρητα, αλλά το κυρίαρχο αυτή την περίοδο δεν είναι να γίνει καταλογισμός ευθυνών και επιστροφή στο χθες. Το κρίσιμο και απαραίτητο είναι από εδώ και πέρα, είναι να υπάρξει μια σαφής αναπτυξιακή πολιτική, η οποία θα είναι διατηρήσιμη, σταθερή και υγιής. Κυρίως όμως θα έχει στο επίκεντρό της ένα διαφορετικό μοντέλο από αυτό που είχαμε δει στο παρελθόν, με γνήσιες μεταρρυθμίσεις που δεν θα τρομάζουν.

Το αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας δεν είναι πρόβλημα απλά κατανομής διαθέσιμων πόρων μέσω των αγορών, ερήμην της κοινωνίας, αλλά είναι ένα πρόβλημα εντοπισμού, ανάδειξης και στοχευμένης αξιοποίησης των διάσπαρτων ανθρώπινων και υλικών πόρων, προώθησης της έρευνας και της καινοτομίας, δημιουργίας νέων θεσμών που να ενισχύουν τη συνεργασία και το συνεργατισμό, αξιοποίησης της συλλογικής εμπειρίας και γνώσης της κοινωνίας. Από αυτό το νέο εθνικό σχέδιο δεν πρέπει να απουσιάζει η ουσιαστική αναμόρφωση του ευρύτερου μηχανισμού της δημόσιας διοίκησης, αλλά και η διαμόρφωση ευνοϊκού καθεστώτος για την επιχειρηματικότητα, την φιλική προσέγγιση των επενδυτικών σχεδίων, την κατάργηση των πολυποίκιλων εμποδίων (γραφειοκρατία, καθυστερήσεις, αμοιβές κάτω από το τραπέζι κλπ.).

Καλές οι συγκρούσεις των πολιτικών, αλλά μήπως ήρθε η ώρα, μέσα από συναινέσεις, συνθέσεις και συνεννοήσεις, που υπερβαίνουν κόμματα και παρατάξεις, προσωπικές φιλοδοξίες και αγωνίες, να σχεδιαστεί ένας εθνικός οδικός χάρτης ανάπτυξης για τη δημιουργία ενός μακροχρόνιου νέου παραγωγικού μοντέλου για την ανασυγκρότηση της χώρας.

Με αυτό το μοντέλο οδηγό να επανέλθει η Ελληνίδα και ο Έλληνας σε διαδικασία παραγωγής και δημιουργίας εισοδήματος. Εξάλλου, δυνατότητες και πεδίο συνεννόησης μπορεί να υπάρξει. Απλά πρέπει να επικρατήσει η διάθεση για συνεννόηση και συναίνεση και όχι ο φανατισμός. Μια ενδεχόμενη επιστροφή στο παρελθόν θα είναι ολέθρια σε όλα τα επίπεδα.

No Comments Yet

Comments are closed