Η Mitteleuropa ξανά πηγή ανησυχίας

Toυ Γιάννη Παπαδόπουλου*

Η προτεσταντική καπιταλιστική Ολλανδία του Βορρά και η καθολική κοινωνική Γαλλία των τριών Θαλασσών άντεξαν την άνοιξη του 2017 και αναχαίτισαν την ακροδεξιά-εθνικιστική λαίλαπα, που έδειχνε να ενσκήπτει σε όλο τον κόσμο μετά το Brexit και τη νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ.

Όμως ούτε η Γερμανία, παρά την οικονομική της ηγεμονία, δεν άντεξε τη θεαματική άνοδο του AfD και την είσοδο της άκρας Δεξιάς στην ομοσπονδιακή Βουλή για πρώτη φορά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε η Αυστρία, παρά το ότι έχει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρώπη, δεν άντεξε τη σαρωτική επέλαση της άκρας Δεξιάς και τον τροπισμό της κλασικής Δεξιάς προς μιαν ακροδεξιά ατζέντα, ιδίως στο θέμα της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης.

Τώρα έρχεται η σειρά της ευημερούσας Τσεχίας, και αυτή στην καρδιά της Ευρώπης. Στις εκλογές αναμένεται να δοθεί εντολή κυβέρνησης στον δισεκατομμυριούχο αντιευρωπαίο λαϊκιστή Μπάμπις και πολύ υψηλά ποσοστά τόσο στην άκρα Δεξιά όσο και στη νεο-κομμουνιστική Αριστερά, όλες δυναμεις που εχθρεύονται την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, καθεμιά από τη δική της σκοπιά.

Για την Ευρωπαϊκή ήπειρο, η μείζων στρατηγική πρόκληση υπήρξε, από τα τέλη του 19ου αιώνα, η επιτυχής ένταξη στους κόλπους της διεθνικής της κοινότητας των χωρών της Μεσευρώπης (Mitteleuropa), αυτό που κάποτε αποκαλείτο το «Γερμανικό Ζήτημα». Τελικά, μερικές ιστορικές σταθερές έχουν πολύ ισχυρή ενόρμηση επιβίωσης και αυτοαναπαραγωγής.

*αν. καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

No Comments Yet

Comments are closed