Μέλισσες, κηφήνες και λεωφορεία

Της Γεωργίας Σαδανά, Δημοσιογράφου

Το τσίμπημα της μέλισσας για πολλούς, όλο και περισσότερους κατοίκους της χώρας τα τελευταία χρόνια, είναι τοξικό. Τα μνημόνια εκτόξευσαν τον αριθμό των αλλεργιών και αυτόανοσων νοσημάτων στην Ελλάδα, μια παράμετρος της ανθρωπιστικής κρίσης των τελευταίων ετών που απασχολεί (δυστυχώς) μόνο τον ιατρικό κόσμο. Αν στα μέσα του φθινοπώρου σου τύχει και πέσεις θύμα μέλισσας όντας αλλεργικός, οι παρενέργειες του τσιμπήματος δεν θα αργήσουν να ‘ρθουν να σε βρουν, μολύνοντας σχεδόν ακαριαία τον οργανισμό.
Προς αποφυγή μιας τόσο οδυνηρής εμπειρίας, για τον κάτοικο της Θεσσαλονίκης ως ζώνες υψηλής επικινδυνότητας μπορούν να οριστούν το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, οι χώροι πρασίνου, τα λιγοστά πάρκα και τα επανομείναντα δέντρα παραπλεύρως των στάσεων του ΟΑΣΘ.
Για το λόγο αυτό μάλλον ο ΟΑΣΘ φαντάζει στα μάτια κομμάτων της αντιπολίτευσης επικίνδυνος και οι διοικούντες του «κηφήνες»…
Πράγματι ο χρόνος αναμονής σε αρκετές γραμμές των αστικών συγκοινωνιών της Θεσσαλονίκης δεν είναι ο ενδεδειγμένος. Γιατί, η ώρα περνά, αλλά η συχνότητα των δρομολογίων δεν έχει ακόμη συγχρονιστεί με τις πραγματικές ανάγκες του επιβατικού κοινού. Η ίδια, ωστόσο πρόσκαιρη αδυναμία συγχρονισμού και συντονισμού παρατηρείται πάγια σε ανάλογες, συγκοινωνιακές τομές.
Η διαχρονική έλλειψη έργων υποδομής και δικτύων συνδυασμένων μεταφορών στη Θεσσαλονίκη δικαιολογεί την αντίδραση, που γεννά η ταλαιπωρία των πολιτών. Παρόμοιες αντιδράσεις προκάλεσε η κατασκευή του μετρό της Αθήνας, παρόμοιες αντιδράσεις προκαλεί και σήμερα η επέκταση του μετρό και του τραμ στον Πειραιά. Η καθημερινότητα των πολιτών αναστατώνεται για κάποιο διάστημα, αλλά τελικά αναβαθμίζεται με σύγχρονες υπηρεσίες, εξοικονόμηση χρόνου και χρημάτων, ποιότητα ζωής και φιλικές προς το περιβάλλον υπηρεσίες..
Κάθε συγκοινωνιακή τομή, ιδίως μετά από δεκαετίες απραξίας, αδράνειας και απουσίας έργων εκσυγχρονισμού, δημιουργεί ένα σοκ στους χρήστες των μέσων μαζικής μεταφοράς. Μοιάζει, δηλαδή, με αλλεργικό σοκ, που προσβάλλει αυτόματα τον οργανισμό, αλλά υποχωρεί το ίδιο άμεσα και αυτόματα, αμέσως μόλις το φάρμακο χορηγηθεί στον ασθενή. Γιατί, η θεραπεία του συγκοινωνιακού προβλήματος της Θεσσαλονίκης εκκρεμεί επί δεκαετίες και δεν αρκούν ασπιρίνες και αδρεναλίνες, για να αλλάξουν τα δεδομένα. Στο διάστημα που η Αθήνα ανέπτυσσε γραμμές λεωφορείων, τρόλεϊ, τραμ, ηλεκτρικού σιδηροδρόμου  και βέβαια μετρό, η Θεσσαλονίκη επιβιβαζόταν στη γραμμή 31 του ΟΑΣΘ και των μετόχων του.
Για περισσότερες επί τρεις δεκαετίες το συγκοινωνιακό χάσμα Αθήνας -Θεσσαλονίκης ήταν αγεφύρωτο, στις εποχές που τα μνημόνια, η λιτότητα και η χρεοκοπία δεν υπήρχαν ούτε ως υποψία. Ήταν εκείνες τις εποχές που χιλιάδες εργαζόμενοι στον μεγαλύτερο οργανισμό της πόλης προσλαμβάνονταν με φαξ πολιτικών γραφείων και πελατειακά δίκτυα μετόχων, συνδικαλιστών και κομματαρχών.
Κάπως έτσι η χρεοκοπία του ΟΑΣΘ υπήρξε μονόδρομος, γιατί αποτύπωνε με τρόπο τόσο πλήρη, συνεκτικό και πολυδιάστατο το βαθύ, πελατειακό κράτος, τις λογικές της συνδιαλλαγής, της αποθέωσης της ιδιώτευσης, της ασέβειας απέναντι στην ετήσια κρατική επιχορήγηση για τις αστικές συγκοινωνίες της Θεσσαλονίκης. Όλα αυτά, δηλαδή, που καθυστερούν σήμερα τα λεωφορεία στις στάσεις, αλλά διαχωρίζουν με τρόπο απόλυτο τις μέλισσες από τους κηφήνες.
No Comments Yet

Comments are closed