Με κλαρίνα στις Βρυξέλλες

Της Γεωργίας Σαδανά
Στο συνεδριακό κέντρο «Ι.Βελλίδης» λίγες μόλις μέρες πριν, ευρωπαίος διπλωμάτης νευραλγικής χώρας διαπίστωνε με ειλικρινή απορία: «Δηλαδή ο αριστερός Έλληνας Πρωθυπουργός μιλά μετά από έναν ιερέα και έναν αμερικάνο; Τι πρωτόκολλο!».
Ήταν βλέπεις εξαιρετικά ακατάληπτο για έναν κοσμοπολίτη της Κεντρικής Ευρώπης να αντιληφθεί ότι στην πόλη που τον φιλοξενούσε τις ημέρες της 83ης ΔΕΘ, στη Θεσσαλονίκη, στο παραλιακό μέτωπο των Βαλκανίων, αυτά είθισται να συμβαίνουν… Σε μια περιοχή, όπου λαοί, κουλτούρες, μουσικές, γεύσεις και παραδόσεις ήταν επί αιώνες καταδικασμένες να διατηρηθούν με αντίστοιχα πρωτόκολλα, προκειμένου να επιζήσουν.
Αυτό, άλλωστε, το πρωτόκολλο συνέχει και ταυτόχρονα διακρίνει  τους κατοίκους του βαλκανικού παλίμψηστου χιλιάδες χρόνια τώρα, με τρόπο τις περισσότερες φορές αιματηρό και επώδυνο. Σύνορα και χάρτες αλλάζουν με τους ίδιους ρυθμούς, που εκδηλώνεται πλέον η κλιματική αλλαγή. Γιατί η ταυτότητα στα Βαλκάνια είναι μέρος μιας καθημερινής διαδικασίας επιβίωσης, διαφύλαξης των κάθε φορά κεκτημένων και διαφοροποίησης από τις επικείμενες -επιβεβλημένες έξωθεν- συνήθως μεταβολές.
Κάπως έτσι στα Βαλκάνια παίζουν άμυνα απέναντι στις κάθε φορά επιχειρούμενες αλλαγές, ολόκληροι οι λαοί και όχι μόνο οι διεθνείς τους ποδοσφαιριστές.Ταλαιπωρημένοι και σε διαρκή εγρήγορση, καχύποπτοι λόγω βιωμάτων και ευάλωτοι στην προπαγάνδα και το λαϊκισμό, οι βαλκανικοί λαοί δεν υπακούουν σε τεχνοκρατικές προσεγγίσεις και πολιτικές διδαχές, ούτε θαμπώνονται από πολιτικές πασαρέλες και ακριβές καμπάνιες.
Στα αλήθεια, η δυσκολία να διαβάσει κανείς τους λαούς της Βαλκανικής εκπορεύεται από την ίδια την αδυναμία του τρόπου προσέγγισής τους.  «Η τόση αγάπη ξαφνικά, μας προβληματίζει» έλεγε με περισσή ψυχραιμία τις προάλλες ο φίλος μου, Σάσο από τα Μπίτολα, ανήσυχος για τις εξελίξεις. Γιατί, όταν  η επίδειξη αγάπης δεν ακουμπά σε μια μακροπρόθεσμη πολιτική και πολιτισμική σύγκλιση, τότε νικά ο φόβος μήπως το αύριο επιστρέψει σε ένα επώδυνο χθες. Ένα χθες από αυτά που θυμούνται με πικρία και παράπονο οι Βαλκάνιοι, συνοδεύοντας τη θλίψη τους με τσίπουρα και κλαρίνα.
No Comments Yet

Comments are closed