Από το Λευκό Πύργο στην Ομόνοια

Της Γεωργίας Σαδανά

Η υπαγωγή αρχαιολογικών χώρων, μνημείων και ακινήτων πολιτιστικής κληρονομιάς στο γνωστό ως «Υπερταμείο» σήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Ένα πάνδημο τσουνάμι διαμαρτυρίας κατέκλυσε τη χώρα, φέρνοντας αυθόρμητα στα χείλη πολλών πολιτών το ρητορικό ερώτημα: «Μα, ακόμη και τα μάρμαρα; Και αυτά θα τα πουλήσουμε;»
Η αγωνία διατήρησης του αρχαιολογικού μας πλούτου υπό δημόσιο έλεγχο παραμένει οριζόντια και εξακολουθεί να αποτελεί  μια νησίδα ελπίδας για την ολική και συλλογική επαναφορά της σύγχρονης κοινωνίας στις αξίες και τις ιδέες του αρχαιοελληνικού κλέους. Μιας και ο Παρθενώνας δεν είναι παρά η μαρμαρωμένη επιβίωση  της σκέψης; Αυτής της κριτικής, πρωτότυπης και διεισδυτικής σκέψης που γέννησε τη Δημοκρατία, τη φιλοσοφία, την επιστημονική θεώρηση της ζωής;
Η ίδια αυτή σκέψη ξεχώρισε γρήγορα τον ορθό λόγο από τα ένστικτα, την αρετή του πνεύματος από την ηδονή, την εγκράτεια από τα πάθη. Αυτή την σκέψη, μετουσιωμένη σε κτίρια, μνημεία και έργα τέχνης συναντά κανείς σε όλη τη διαδρομή από  την Ακρόπολη μέχρι την Ομόνοια. Η ίδια σκέψη ως πνευματική και πολιτιστική ταυτότητα περνά κάτω από την Καμάρα και οχυρώνεται στα κάστρα του Επταπυργίου. Κάπου εκεί, σε σκοτεινές συνήθως περιόδους, η σκέψη ενίοτε φυλακίζεται, αδύναμη πια να υπερασπιστεί το ζωτικό της χώρο μπροστά στη ραγδαία επιβολή της βίας.
Σκληρότερες και από μάρμαρα, οι μορφές βίας κερδίζουν πλέον έδαφος απέναντι σε οτιδήποτε φαντάζει λίγοτερο αρεστό ή μερικώς αποκλίνον από τις επιλογές της πλειοψηφίας, που παραδίδεται αμαχητί στις επιταγές του όχλου. Η βία έρχεται ολοένα και συχνότερα στις μέρες μας ως σκυτάλη του ρατσισμού και του μίσους, χωρίς να γνωρίζει όρια και σύνορα. Η βία δεν πτοείται από αξιώματα και εξουσίες. Ούτε βουλευτής, ούτε δήμαρχος, ούτε ακτιβιστής τη σταματά. Ούτε ο Γιάννης, ο Πέτρος, ο Ζακ ξεχωρίζουν ανάμεσα στις γροθιές και τις βρισιές. Ο λόγος του μίσους γίνεται σχεδόν απλοικά και απροκάλυπτα πράξη του μίσους, με μια τρομακτική συχνότητα που δεν μπορεί κανεις σήμερα εύκολα να παρακολουθήσει.
Και είναι αυτή η συχνότητα του μίσους, που επιβάλλει τη βία περίπου ως κανονικότητα, που καθιστά τη βία σχεδόν αυτονόητα μέρος μιας σκληρής καθημερινότητας, προορισμένης για «γερά στομάχια» και νταήδες. Κάπως έτσι τελικά  η βία αποκτά νόρμα και η σκέψη χάνει το νόημά της. Είναι, δηλαδή, τότε που έχουμε πουλήσει την ψυχή μας, πολύ πριν από τα μνημεία και τα μάρμαρα.
No Comments Yet

Comments are closed